Tibok ng walang hanggan.
Wala nang bumubulong… wala na din akong naririnig na katahimikan, wala kahit malilinggit na ingay o hiyaw mula sa ‘di kalayuan… walang mga nababasag na luhang kristal na tigib ng alaalang madalas malikha ng aking imahinasyon… walang sukat, walang timbang…
ang tanging umaalingawngaw sa aking isipan ay ang mga mahihinang dasal na parang nagmumula sa isang taong malalagot na ang hininga, mga dasal ng naghihingalong kahapon, mga dasal ng sinikretong sigaw na minsa’y pumuno sa buhay kong pinatatag ng pagkukunwari’t kasinungalingan.
… ibinaon ko ang aking mga kamay sa kumunoy ng mga sapantahang hindi ko mapatunayan, ngayon… kailanman.
at sa mga oras na ito’y nais kong magpalamon sa kinahuhumalingan kong pagkawasak, ngunit hindi,
ako’y hindi gawa sa babasaging luha.
November 09, 2010
November 09, 2010
